WHATSAPP İHBAR
Bazı dönemler vardır, insanın hafızasına yalnız anı olarak değil, bir duygu olarak kazınır. 90’lar benim için tam olarak böyle bir dönemdi. Teknolojinin bugünkü kadar hayatın merkezine yerleşmediği, telefonun bile lüks sayıldığı günlerin huzurunu şimdi hatırladıkça o yılların kıymetini daha net anlıyorum.
Her mahallede mutlaka bir futbol sahası olurdu. Çoğu zaman toprak, bazen taşlık, kimi zaman çizgileri hayal gücüne emanet. Yine de bizim için dünyanın en değerli stadyumuydu. Okuldan çıkar çıkmaz topu kaptığımız gibi kendimizi orada bulurduk. Mahallenin bütün çocukları adı konmamış bir söz birliğiyle eksiksiz toplanırdı. Diğer mahalleden gelenlerle yapılan maçlar küçük birer derbi gibiydi. Akşam ezanı duyulunca oyun biter, annelerin sesleri bizi evlere taşırdı.
Bisikletlerimiz özgürlüğümüzü temsil ederdi. Hava şartı ne olursa olsun sokakların hakimi bizdik. Üzerimizde ne yağmurun ağırlığı olurdu ne soğuğun sertliği. Bazen lastik patlar, bazen zincir atardı ama moralimiz bozulmazdı. Şimdi düşününce o yaşta kurduğumuz küçük dayanıklılık alanları bile içimizde iz bırakmış.
Siyaset, kriz, savaş gibi kelimeler çocukluğumuzun sözlüğünde yoktu. Dünyada olup biteni bilmediğimiz için huzurumuzu da kaybetmezdik. Günümüzün sürekli kaygı üreten haber akışından uzakta büyümek büyük bir şanstı. Mutluluk için bir oyuncağa, bir telefona, bir görsel beğeniye ihtiyaç duymazdık. İki taş bir kale olurdu. Bir tek gol bile günü güzelleştirmeye yeterdi.
Apartmanların gölgesinde değil, mahalle kültürünün sıcaklığında büyüdük. Kimse top sesinden rahatsız olduğunu iddia edip bizi sahadan kovamazdı. Sokak bize aitti. O özgürlük duygusunu yıllar sonra bile herhangi bir şeyle değişmek zor.
Bugün 90’ları özlediğimizde aslında sadece bir zamanı değil, bir yaşam biçimini özlüyoruz. Saflığı, paylaşmayı, arkadaşlığı, kavgası bile samimi olan günleri. Teknolojinin hızına yetişmeye çalışırken o yavaş ve huzurlu zamanların değerini daha iyi anlıyoruz. Belki geri dönemeyiz fakat o ruhu içimizde taşımak bile bugün hâlâ iyi geliyor.
O yılların sesini duymak mümkün değil belki fakat hatırlamak bile insanın içini hafifletiyor. Çünkü 90’lar sadece bir dönem değildi. Bir duyguydu. Bir iyilik haliydi. Bir çocuksu özgürlüktü. Özlemimiz de bu yüzden hiç bitmiyor.
