Her yıl haziran ayının üçüncü pazarında kutlanan Babalar Günü, çoğu zaman birkaç güzel söz, bir kravat hediyesi ya da çerçeveli bir fotoğrafla geçiştiriliyor. Oysa bu gün, belki de daha fazlasını hak ediyor. Çünkü çoğu baba, duygularını gösteremediği için değil, evin sessiz direği olmayı seçtiği için görünmezleşiyor.
Babalar, çocuklarına hayatın ağır yükünü göstermeden omuzlayan gölgedeki kahramanlardır. Çoğu zaman ilk bisikletin arkasındaki dengeyi onlar tutar ama çocuk pedala bastığı anda geri çekilirler. “Ben yokmuşum gibi devam et,” der gibi… Ne kadar ironiktir ki, en çok var olanlar bazen en az fark edilenlerdir.
Çocukken babamın elleri bana çok büyük gelirdi. Şimdi büyüdüm, ellerim onun ellerine yaklaştı, ama yükü aynı kolaylıkla taşıyamadım. Meğer o ellerin büyüklüğü, sadece fiziksel değilmiş. İçinde sabır varmış, endişe varmış, sessizce sevilmiş geceler varmış. Gözyaşını içine akıtan bir adamın güçlü görünme çabası varmış.
Babalar Günü, bir kutlamadan çok bir hatırlamadır bence. Babamız hayattaysa sesini duymak, ona sadece “iyi ki varsın” diyebilmek için bir fırsattır. Aramızdan ayrılmışsa da, içimizde yaşayan yönünü selamlamaktır. Çünkü her birimizin içinde biraz babası vardır. Gülüşümüzde, öfkemizde, sustuğumuz yerde, dik duruşumuzda…
Bugün, tüm sessizliğine rağmen varlığıyla yol gösteren, sevgisini davranışlarının arasına gizleyen, belki “seni seviyorum” demeyi hiç öğrenememiş ama her hareketiyle sevmiş babalara bir selam gönderelim. Onlar bizim ilk kahramanımız, en güvenli limanımız.
Ve eğer bugün hâlâ babanıza sarılma şansınız varsa, onu ertelemeyin. Çünkü zaman, bazen en çok “keşke”lerle acıtır.
Babalar Günü kutlu olsun.
Sessiz kahramanlara, gölgede kalan yıldızlara selamla…
– [Resul AKAN – MiDYATHABER]
